استایل رترو از دهه ۱۹۶۰ مورد استفاده قرار گرفته است و استایل رترو اقلام استفاده شده قدیمی دارد و هنوز هم استفاده می شود. استایل رترو از گذشته های بسیار دور استفاده نمی کند، ۱۰۰ سال گذشته را پوشش می دهد. سبک رترو ریشه لاتین به معنای “گذشته” دارد. اولین بار در صنعت مد فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. پس از مدتی رترو به انگلستان آمد، سپس سبک های قدیمی و معاصر احیا شدند.
استایل رترو
استایل رترو از استایل وینتیج الهام گرفته شده است. این لباس ها به سبک تقریبا ۲۰ سال پیش طراحی شده اند. امروزه این لباس های دهه های گذشته دوباره تولید می شوند و حتی برندهای معروفی مانند آدیداس و نایک اجناس سبک رترو تولید کرده اند. امروزه سبک های دهه ۱۹۹۰ دوباره محبوب شده اند. اجناس با دامن های چین دار کوتاه و بلند، دامن های کلوش، دامن های چین دار، شلوارهای گشاد، گردنبندهای مرواریدی، مدل موی قدیمی و عینک دودی قدیمی استایل شما را به یک استایل رترو تبدیل می کنند.
تفاوت بین سبک و استایل رترو و استایل وینتیج
Vintage در واقع به سبک های دهه ۱۹۲۰ و بعد از آن اشاره دارد که سبک های مدرن در دسته سبک های وینتیج قرار نمی گیرند. کلمه vintage به ماندگاری لباس اشاره دارد نه نوع خاصی از لباس، به این معنی که اگر لباس ها در دنیای مدرن دوخته می شد، باز هم مانند لباس های دهه ۱۹۲۰ در رده قدیمی قرار نمی گرفتند.
اما رترو به تقلید از سبک و لباس های گذشته اشاره دارد. بسیاری از طراحان سبک رترو، در حال تولید لباس های دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ هستند و سعی در احیای لباس ها و سبک های گذشته دارند. آنها رترو هستند، نه وینتیج! در واقع سبک رترو راه را برای بازگشت الگوها و سبک های قدیمی به دنیای مدرن هموار می کند.
عتیقه یا آنتیک
گاهی از کلمه عتیقه به جای کلمه رترو استفاده می شود. سبک های ۱۰۰ سال پیش قدیمی هستند.
در پایان
این سبک متعلق به کسانی است که از گذشته لذت می برند و به دنبال حس نوستالژیک هستند.